"Κραυγές Ζώσες", της Μαρίας Ματάλα

Λίγα λόγια για το έργο της Χριστίνας Κόλλια, «Κραυγές ζώσες»

Η Χριστίνα Κόλλια με το πρώτο ποιητικό έργο της εκφράζει ένα αισιόδοξο μήνυμα για την ζωή και τον έρωτα.

Στο έργο της «Κραυγές ζώσες» από τις εκδόσεις Ιωλκός, τα αρχέτυπα του άντρα και της γυναίκας συναντιούνται, γνωρίζονται και αποφασίζουν να συνοδοιπορήσουν. Η γνωριμία μέσα από τον παράλληλο ποιητικό μονόλογο του αρχέτυπου – γυναίκα και αυτόν του αρχέτυπου – άντρα, συνεχίζεται με την κατοπτρικά αέναη αντιμετώπιση τους. Η εικόνα του ενός συμπληρώνει τα λόγια του άλλου, επιτείνει τους προβληματισμούς του. Οι ταυτότητές τους σταδιακά συγκλίνουν, πρώτα αντίκρυ στους άλλους, εχθρούς και φίλους, κατόπιν στα μάτια των αδελφών τους, μέχρι την τελική μέθεξη. Το εγώ τους εκφράζει το θέλω τους, που σταδιακά γίνεται κοινό. Η κατοπτρική διαμαρτυρία τους μετουσιώνεται σε διπλή αναζήτηση, ένωση σωμάτων, εξομολόγηση, ένωση καρδιάς, απολογισμό, αυτογνωσία, ισορροπία, ένωση ψυχής.

Η φωνή τους υψώνεται, γίνεται ωδή, ωδή τράγου, κορυφώνεται γίνεται συνουσία και καταλαγιάζει αρμονικά. Η πρωτόγονη και άγρια φύση τους δίνει την θέση της στην διάθεση της αρμονίας, της ισορροπίας, της ελεύθερης βούλησης που καταλήγει σε δεσμό δυό ελεύθερων ανθρώπων. Ο καθένας από τους δύο βαδίζει προς την γαλήνη και την πληρότητα, τιθασεύει το πάθος του και ανυψώνει το ήθος του σεβόμενος τον εαυτό του πρώτα και μετά για τον άλλον. Η αρμονία του ζευγαριού παραπέμπει στον μύθο του ανδρόγυνου. Η χαλιναγώγηση του πρωτόγονου ένστικτου οδηγεί στην αυτογνωσία και την ισορροπία, στην πραγματικά αληθινή δύναμη του ανθρώπου.

Έργο κλειστό λόγω της μορφής και της σημειολογίας του, των αρχετύπων άνδρα γυναίκα, συνεκτικό και ουσιαστικό, έργο αρμονικά δεμένο, είναι παράλληλα έργο ανοικτό, με πολλαπλές αναγνώσεις, γεμάτο προβληματισμούς και ζητήματα διαχρονικά αλλά και εφήμερα, που μέσα από τον λιτό μονόλογο –διάλογο οδηγεί τους ήρωες στην αυτογνωσία για να επέλθει κάθαρση. Όμως, σαν έργο ανοικτό ελευθερώνει την δημιουργία του ίδιου του ζεύγους των ηρώων του, ξεφεύγοντας από την αρχική σχέση συγγραφέα και έργου. Το ζεύγος της Κόλλια γεννά και τίκτει την αγαλλίαση και την αισιοδοξία για όλο το ανθρώπινο γένος.

Η σελιδοποίηση του βιβλίου της Ζωής Ιωακειμίδου είναι τόσο αισθητικά προσεγμένη και συνεκτικά ταιριασμένη, δίνοντας μια πιθανή ανάγνωση στο ποίημα, μέσα από μια σειρά καλλιτεχνικών φωτογραφιών του Βασίλη Γιαννακόπουλου και της Μαργαρίτας Ράντεβα, με τα εκπληκτικά πρόσωπα της Μαίρης Τριανταφύλλου που είχε την ενδυματολογική επιμέλεια και του Γιώργου Καλογήρου

Η σημερινή θεατρική ερμηνεία των δύο εκπληκτικών ηθοποιών, Θάλειας Αργυρίου και Γιώργου Ψάλτου, κατά την παρουσίαση του βιβλίου στο Μουσείο Ηρακλειδών αποτέλεσε μια άλλη πρόταση πιθανής ανάγνωσης, που καλό θα ήταν να γίνει ταινία και συνοδευτικό DVD στο βιβλίο «Κραυγές ζώσες».

Τέλος, το ποίημα αυτό είναι όμως παράλληλα ένα μεγάλο τραγούδι που είναι ανάγκη να βρει τον μελωδό του, και να το σιγοτραγουδήσει όλη η Ελλάδα.

Εύχομαι καλοτάξιδο!

Μαρία Ματάλα
Εικαστικός - Κριτικός 

Dr. es lettres francaises et comparees

11 Ιουλίου 2013

«Κραυγές ζώσες», της Ελένης Γκίκα

Ο αξιοζήλευτος Άλλος...

Η Χριστίνα, είναι στη ζωή μου ένα από τα καλά του διαδικτύου.

Ο Κωνσταντίνος Κορίδης, υπεύθυνος των εκδόσεων Ιωλκός, ένα από τα καλά της ποίησης.

Και τελικά ναι, ο κόσμος γίνεται μια σταλιά για εκείνους που πρόκειται να συναντηθούν.

Έτσι δεν είναι κύριε Σταθόγιαννη;

Θάλεια μου, πόσο πολύ χαίρομαι που σε ξανασυναντώ!

Πρωτοπρόσωπο, αφηγηματικό, εξομολογητικό, ψυχαναλυτικό, το καινούργιο βιβλίο της Χριστίνας Κόλλια, αποτελεί μια διπλή ανάγνωση της ζωής.

Την θηλυκή και την αρσενική της, με όλες τους τις συνέπειες. Τα κοινά βάρη, πάθη, πρέπει, και τις διαφορετικές επιθυμίες, φυλακές, με ένα το ζητούμενο και για τους δυο: κάποια στιγμή να πετάξουν, να δραπετεύσουν. Γιατί είναι, ακόμα και θρησκειολογικά να το πάρει κανείς, η ελευθερία πιο πάνω κι απ’ την αγάπη. Μόνο ο ελεύθερος αγαπά.

Διαφορετικά θα μας έσωζε με το έτσι θέλω της δικής του αγάπης.

Αλλ’ ευτυχώς ή δυστυχώς, είμαστε απολύτως ελεύθεροι να βαδίσει ο καθένας μας ακόμα και στον χαμό.

Και η Χριστίνα αυτό τον σκοτεινό αλλά και φωτεινό κύκλο τον ξέρει.

Γι’ αυτό και οι τρεις ποιητικές της περίοδοι αναπτύσσονται σαν κύκλοι, εξάλλου αυτό μας ζητούν: μη μου τους κύκλους τάραττε, να μην ταράξουμε τους δεδομένους κύκλους της ζωής. Να σεβαστούμε τα όρια της φυλακής του φύλου μας κατά συνέπεια και της εποχής μας.

«κραυγή σε τέμπο θηλυκό»,

«κραυγή σε τέμπο αρσενικό»

«κραυγή σε τέμπο δυαδικό»

Κι απ’ τον γυναικωνίτη ως τον στρατώνα, αναζητώντας και οι δυο πλευρές το γράμμα που λείπει, βιώνουν κατ’ αρχάς ο καθένας μόνος την δική του φυλακή. Έχοντας απόλυτη επίγνωση ταυτότητας. Καταγωγής, θέσης και άποψης, χρέους.

Σε εμπόλεμη ψυχή ωστόσο κι οι δυο. Στη μοναξιά του περιττού αριθμού, μονάχα για θηρία ή για θεούς, πάντως σίγουρα όχι γι’ ανθρώπους.

Σε μια γειτονιά της Αθήνας γεννημένη εκείνη.

Κι εκείνος σε μια γειτονιά της Σπάρτης.

Έτσι αρχίζουν και τελειώνουν οι δυο ποιητικοί μονόλογοι, μπαινοβγαίνοντας απ’ το σκοτάδι στο φως κι αντιστρόφως. Στο μεταξύ, με εντελώς ποιητικό τρόπο, η κοινωνιολογική, πολιτική, φυλετική, φιλοσοφική, ψυχολογική, φυλακή και θέση.

Με μεθόδους διαφορετικές στην ίδια οδό:

«Εκλιπαρώ το Θεό μου:

Είμαι όμορφη;

Σαν εμένα» Αυτή.

«Προκαλώ το Θεό μου:

Είμαι ο Ένας;

Ο Καθένας,

Καγχάζει» Αυτός.

Ζητιανάκια σε άλλα Ναι και επίορκοι σε Όχι και για τους δυο δανεικά.

Με κοινούς εχθρούς και για τους δυο, τους οικείους ξένους, τα ίδια τ’ αδέλφια:

«Τρέμουν μη διαρρήξω

Τον κύκλο»

Το ξέρουν κι οι δυο.

Αλλά γνωρίζουν καλά και την πορεία τους προς το Φως, Ιφιγένεια και Ίκαρος, αναβάλουν για αύριο στην αρχή την απόφαση.

Μοναδικός δρόμος, ο άλλος.

Ο αξιοζήλευτος άλλος.

Το Μαζί που σώζει.

Που συμφιλιώνει.

Ολοκληρώνει.

Στον αιώνα του ενικού αριθμού.

Η δυαδική ποιητική κραυγή της Χριστίνας

Που απελευθερώνει.   

Σε μιαν εποχή όπου η ποίηση «το καταφύγιο που φθονούμε» αλλά και πώς αλλιώς;… Η Χριστίνα Κόλλια αναζητώντας τα χαμένα σύμφωνα του καθενός, αφουγκράζεται σε δυο κύκλους και τους παραδίδει έναν κύκλο φωτός.

Με μότο την Ασκητική του Καζαντζάκη και Σίσυφους να χτίζουν στην άμμο ωστόσο κι οι δυο σα να ‘ναι να χτίζουν στην πέτρα, δραπετεύουν σήμερα, στο θεϊκό ή ανθρώπινο παρόν, δεν τους χωρίζει πια μέσα στην ποιητική υπέρβαση το προπατορικό τους αμάρτημα.

Οφείλω να ομολογήσω ότι είναι ένα από τα πιο αισιόδοξα ποιητικά βιβλία που έχω διαβάσει. Με τον άνδρα και την γυναίκα, από μεγάλους τραγικούς να υπερβαίνουν δοξαστικά και υπεράνθρωπα τη μοίρα τους,

Να γίνονται

«ο αξιοζήλευτος άλλος».

Κι οι δυο μαζί

«Αυτός

Ο μέγας

Που δεν θα κάψει ποτέ

Τα φτερά»

Διότι επιτέλους όλα γίνονται τώρα:

«Δραπετεύω σήμερα.

Πετάω Τώρα.

Ζω μαζί σου».

Κι ίσως σ’ αυτήν ακριβώς εδώ τη φράση να βρίσκεται και το κλειδί.

Ευχαριστώ πολύ.

Χριστίνα μου, να ‘σαι καλά και να γράφεις! 

Κραυγές Ζώσες, ποιητικοί μονόλογοι, εκδόσεις Ιωλκός

Οι «Κραυγές Ζώσες» (εκδόσεις Ιωλκός, 2013) της Χριστίνας Κόλλια, είναι δύο κραυγές ζωντανές, παγιδευμένες. Η μία σ’ ένα γυναικωνίτη και η άλλη σ’ ένα στρατώνα, εξομολογούνται τις προαιώνιες ωδίνες τους. Τις κληροδοτημένες «εχθροπραξίες» τους.

Τις ανομολόγητες κι ομοούσιες αγωνίες τους. Δύο κραυγές, η μία θηλυκή και η άλλη αρσενική, μάχονται με τους κατεστημένους ρόλους τους αποζητώντας την ανατροπή του αρχέτυπου. Τη λύτρωση. Την έξοδο μέσα από τη δυαδική ειρήνη.

Παιδικό Εργαστήρι Λογοτεχνίας και Δημιουργικής Γραφής κάτω από το βράχο της Ακρόπολης

"ΠΑΙΔΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ", κάτω από το βράχο της Ακρόπολης, στο Μουσείο Ηρακλειδών.

Μαθήματα λογοτεχνίας και δημιουργικής γραφής για παιδιά 8-12 ετών με θέμα:

"Ξαναγράφοντας τους μύθους του Αισώπου"

Ο Αίσωπος, ο πατέρας της μυθογραφίας, έρχεται να συναντήσει τα παιδιά κάτω από το βράχο της Ακρόπολης, στο Μουσείο Ηρακλειδών. Με αφηγήσεις σε πεζό και έμμετρο λόγο, με συζητήσεις για τα μηνύματα των μύθων, τα παιδιά θα κάνουν ένα συναρπαστικό ταξίδι στον κόσμο της δημιουργίας και της γνώσης, ξαναγράφοντας τις σοφές ιστορίες του μεγάλου παραμυθά.

Περισσότερες πληροφορίες και συμμετοχές στο σύνδεσμο: www.herakleidon-art.gr